เหยื่อ?

posted on 03 Jul 2010 22:52 by allentez in Dogs

 ขออัพอีกซักอันละกัน  บอกแล้วว่ามีอารมณ์  555+  เอารูปน้องหมาผู้ตกเป็นเหยื่อของความบ้าคลั่งของเจ้าของมาให้ดูจ่ะ  ดูไปขำๆอย่าคิดมาก  มิได้ทำการทารุณกรรมน้องหมาแต่อย่างใด  น้องเค้าเต็มใจถ่ายเองนะเออ  อิอิอิ

 

 

edit @ 3 Jul 2010 22:54:52 by A-DueN

เรื่องมันเยอะนะ - -*

posted on 03 Jul 2010 19:19 by allentez in Lifes

โฮะๆๆ  สวัสดีค่ะ  หลังจากไม่ได้อัพบล็อกมานานมากกกกกกกกก(ด้วยเหตุผลเดียวคือขี้เกียจ)  แต่วันนี้ครึ้มอกครึ้มใจ  หลังจากสอบเสร็จ  ซึ่งอยากบอกว่า  มันเป็นช่วงเวลาที่ทรมานมากกกกก ไอ้เวลาก่อนสอบเนี่ย  ใครอยู่วัยนี้ก็คงพอเข้าใจละเนอะ  เอาเหอะ  อย่าบ่นมาก  เข้าเรื่องเหอะ  เค้าอยากเล่าเรื่องที่คิดว่า  อืมมมม....มันก็เกิดขึ้นได้เนอะในช่วงเวลาที่หายไปนานนี่ละกัน  ชดเชยๆเนอะ  มาๆๆ  เริ่มๆๆ

 

1.  เค้า....คนนั้น 

เคยเล่าไปแล้วนิ  เรื่องคนโรคจิตน่ะ  เค้ากลับมาอีกแล้วค่ะ  คราวนี้โทรมาตอนต้นเดือนมิถุนายน

เดือน: หวัดดีค่ะ

โรคจิต : ฮัลโหลลลลล(เสียงกระเส่าตามเคย  อยากเอาโบตันไปให้มันอมจริงๆ  เผื่อเสียงจะรู้เรื่องกว่านี้  จะคุยได้อรรถรสขึ้น)

เดือน : ว่าไงคะ

โรคจิต : ช่วยด้วยยยยยยยยยยย(ครวนี้มาแปลก  ขอความช่วยเหลือ  เอาค่ะ  ว่ามาเลย)

เดือน : ให้ช่วยอะไรเอ่ย

โรคจิต : เมียผมถูกข่มขืนอยู่ในบ้าน(เวรแล้ว  พี่เค้ามีเมียด้วยแฮะ  เค้าจะรู้มั้ยว่าผัวเค้าโทรหาหนูบ๊อบบ่อย ) 

เดือน : แล้วไม่เข้าไปช่วยล่ะคะ

โรคจิต : มันมากันสามคน  ตอนนี้ผมอยู่นอกบ้าน(เออ  ดีเนอะ  หนีเอาตัวรอดมาคนเดียวซะงั้น)

เดือน : แล้วไม่แจ้งตำรวจล่ะค่ะ

โรคจิต : แจ้งไม่ได้  ไม่มีเงิน  ขอยืมเงินหน่อย  ซักสามพัน

เดือน : (ขี้เกียจคุยละเลยกดวาง)

สรุป  คราวนี้มันโทรมายืมตังค์นั่นเอง  555+

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า:  อย่าไว้ใจทาง  อย่าวางใจคนโรคจิต

 

2. ชื่อโหลรึไงนะ

เรื่องมันเกิดขึ้นในห้องแลคเชอร์  โทรศัพท์เพื่อนจู่ๆก็ดังขึ้น  มันก็กดรับ  ฮัลโหลๆ  ค่ะๆ  แล้วก็ยื่นโทรศัพท์ให้เรา

เดือน : ใครอะเมิง

เพื่อน : ไม่รู้สิ  เค้าขอสายเมิงอ่ะ

เดือน :  มาๆ  ฮัลโหล

ปลายสาย :  นั่นคุณเดือนรึเปล่าคะ

เดือน :  ค่ะ  เดือนค่ะ  มีอะไรคะ

ปลายสาย : คะ  คือจะถามเรื่องซื้อตึก MBC น่ะค่ะ  ยังจะขายอยู่มั้ยคะ

เดือน : ตึกอะไรนะคะ

ปลายสาย : เอ่อ  นั่นใช่คุณเดือน วรวรรณ  รึเปล่าคะ

เดือน : อ่อ  ไม่ใช่ค่ะ

ปลายสาย : อ่าว  งั้นขอโทษด้วยค่ะ  โทรผิด

เดือน  :  (งง  ไปเลยตู)

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า:  อย่าไว้ใจทาง  อย่าวางใจคนโทรผิด

 

3. หนูมันโง่

เรื่องมันเริ่มในวิชา Pharmacognosy (เป็นวิชาที่ว่าด้วยการพิสูจน์เอกลักษณ์พืชผักสิบแปดล้านต้นบนโลก)  อาจารย์ให้ทำ Quiz ก่อนเริ่มเรียน  เพื่อเป็นการทดสอบภูมิอันน้อยนิดของข้าพเจ้า  แต่กล่าวไว้เล็กน้อยว่า  ทำไปขำๆลูก  ไม่เก็บคะแนน  ดังนั้น  เดือนจึงจัดไปหนึ่งชุดใหญ่เพื่อแสดงความมีภูมิของตนเอง  Quiz ให้จำแนกพืชเหล่านี้ออกจากกันและถามว่า  ใช้เกณฑ์ใดในการแบ่ง  กะเพรา  อัญชัน  แปะก๊วย  ระกำ  ท้อ  จาก  บ๊วย  ไพล  เดือนตั้งใจเขียนและส่งไป  เมื่อถึงเวลา  อาจารย์ขอคนยกตัวอย่างสิ่งที่ตัวเองได้เขียนลงไป  เมื่อไม่มีใครออก+เราก็เป็นกระแสอยู่พอควร  เพื่อนจึงให้ออกไปพูด  อาจารย์ท่านก็ดันเห็นดีเห็นงามซะงั้น 

อาจารย์ : ศิรประภา  ไหนว่ามาซิ  หนูแบ่งยังไง  ใช้อะไรแบ่งคะ

เดือน : เอ่อ  คือหนูเอา ระกำ  ท้อ  บ๊วย  จาก  ไว้ด้วยกันค่ะ  คือหนูแบ่งตามความเศร้าใจน่ะค่ะ  ชื่อมันเศร้าดี

อาจารย์ : ???  อาจารย์ชอบมากเลย  มีความคิดสร้างสรรค์ดีมากค่ะ(แต่ไม่รู่ในใจอาจารย์ท่านจะแอบหักคะแนนอยู่อ๊ะป่าว  TT^TT)

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า:  อย่าไว้ใจทาง  อย่าวางใจเด็กเกรียน